ಸಜದಾ..

 

ಕನಿಷ್ಠ ಹತ್ತು ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗಿವೆ.  ಹಾಡುಗಳ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಹಾಗೂ ಗೀತ ರಚನಕಾರರು

ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಈ ಹತ್ತು ಹಾಡುಗಳು ಹತ್ತು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಿನೆಮಾಗಳ ಕೊಡುಗೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನೂ ನೋಡುವ ಹಂಬಲವಿದ್ದರೂ, ಕೇವಲ ಮೂರೇ ನೋಡಿದ್ದು. ಬಾಕಿ, ಕೇಳಿದ್ದು.  ಉಳಿದಂತೆ, ಅನ್ಯ ಭಾಷೆಯ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ಅವೆಲ್ಲ ‘ಹಾಡು ರಹಿತ’ವಾದವು.

ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಲಾಗದಂತೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಹಾಡುಗಳಿಲ್ಲದ ಚಿತ್ರಗಳಿವೆ. ಆದರೆ, ಹಾಡುಗಳಿಲ್ಲದ ಸಿನೆಮಾಗಳು ಇವತ್ತಿಗೂ ಸಪ್ಪೆ ನಮಗೆ. ಒಂದಲ್ಲ, ಎರಡಲ್ಲ ಡಜನುಗಟ್ಟಲೆ ಹಾಡು ಬೇಕು ನಮಗೆ ಪ್ರತಿ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ. ಅಥವಾ, ಅಷ್ಟು ಹಾಡುಗಳನ್ನು ತುರುಕಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿನೆಮಾ ಮಾಡುವವರ ಆಸೆಯೋ ಇಲ್ಲಾ ನೋಡುವವರ ಬೇಡಿಕೆಯೋ ಎಂಬ ವಿಷಯದ  ನಡುವೆ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಸಿನೆಮಾಗಳೂ, ಅದರೊಳಗಿಂದ ಸರಾಸರಿ ಆರೆಂಟು ಹಾಡುಗಳೂ ಹೊರಬರುತ್ತವೆ.   

ನೋಡುವವರ/ಕೇಳುವವರ ಕರ್ಮ!!!

ಆದರೆ, ಬರುವ ಎಲ್ಲಾ ನಮೂನೆಯ ಸಿನೆಮಾಗಳ Output ಏನೇ ಇರಲಿ, ಅದರೊಳಗಿನ ಎಲ್ಲಾ ಹಾಡುಗಳು ಹೇಗೆ ಇರಲಿ – ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಿನೆಮಾ, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹಾಡಿನ ತಯಾರಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಕೆಲವೊಂದು ಹಾಡುಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಚಿತ್ರ ಉಳಿಯದಿದ್ದರೂ, Overall Impact ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲಡಿದರೂ – ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಾಗ ಬೆಳೆದುಬಿಡುತ್ತದೆ!  ಹಾಗಾಗಿಯೇ, ಈ ಹಲವು ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೆಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಹಳಷ್ಟು ಸಿಗುವುದು. ಒಂದು ಜೊಳ್ಳು ಸಿನೆಮಾದಿಂದ ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ  ಕಲಾವಿದ, ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕ, ಅದ್ಭುತ ಹಾಡುಗಾರ, ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ನರ್ತಕಿ, ಒಬ್ಬ ಸಿನೆಮಾಟೊಗ್ರಾಫರ್… ಏನೆಲ್ಲಾ ಸಿಗಬಹುದು.   

ಸಿನೆಮಾ ಯಾವುದೆಂದು ನೆನಪಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನಮಗಿಂದು ಕಿಶೋರ್ ಬಹಳ ಹತ್ತಿರದವನು ಎಂಬಷ್ಟು ಸಲುಗೆಯಿದೆ. ರಫಿ ಇಂದಿಗೂ ಫ್ರೆಶ್. ಮುಕೇಶ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ.  ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಲತಾ, ಆಶಾ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ,  ಆಗಾ ಕಾಶ್ಮೀರಿ, ಪಿ ಎಲ್ ಸಂತೋಷಿ, ಕಿದಾರ್ ಶರ್ಮಾ ಮುಂತಾದವರ ಪರಿಚಯ – ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ – ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೂ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಬರ್ಮನ್, ಮಜರೂಹ್ ಸುಲ್ತಾನಪುರಿ, ಗುಲ್ಜಾರ್, ಆನಂದ್ ಬಕ್ಷಿ, ಜಾವೇದ್ ಅಕ್ತರ್ ಮುಂತಾದವರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳಿಂದಲೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.  ಗುಲ್ಜಾರ್, ಈ ವಯಸ್ಸಿಗೂ ‘ಬೀಡಿ ಜಲಾಯ್ಲೇ ಜಿಗರಸೆ ಪಿಯಾ..’ ಎಂದು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.

 ‘ಚಿತ್ರಹಾರ್’ ಸಮಯ ಮುಗಿದಿದೆ. ಆದರೂ, ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಹಾಗೂ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಹಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಹೆಸರುಗಳು ಇವತ್ತಿಗೂ ಅಂದಿನಷ್ಟೇ ತಾಜಾ.  ಉಳಿದಂತೆ ಎಂಬತ್ತು ತೊಂಬತ್ತರಲ್ಲಿ ಬಂದ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲೂ ನೆಪಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಗತಿಯಿದ್ದರೂ, ಅವು ಹಿಂದಿನ ಹಾಡುಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಇಂದಿನ ಬಹಳಷ್ಟು ‘ಅಸಾಮಾನ್ಯ’  ಹಾಡುಗಳಿಗೆ ಮುನ್ನುಡಿಯಂತಿದ್ದವು ಅಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.  ಬಿಡಿ, ಬಹಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಇರುವ debatable  ವಿಷಯ ಅದು.   

ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ, ಯಾರ ಕುರಿತಾಗಿಯೂ ಅಥವಾ ಯಾವ ಹಾಡಿನ ಕುರಿತಾಗಿಯೂ  ವಿವರಣೆಗೆ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೆಯ ಹಿಂದಿ ಹಾಡುಗಳ ಕುರಿತು note ಮಾಡುವಾಗ ಸಾಂದರ್ಭಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಅಷ್ಟೇ!  

ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕೇಳಿರಬಹುದಾದ ಹಾಡುಗಳೇ ಇವು.  ಆದರೆ, ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಹಾಡುಗಳಿಗಿಂತ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ. ಹಳೆಯ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುವಂತಿದೆ. ಹೊಸ ಸ್ಪರ್ಶದೊಂದಿಗೆ.  ಒಳ್ಳೆಯ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುವ Turbulant Exercise ನಡುವೆ, ಸಿನೆಮಾದ ಹಾಡಾಗಿಯೂ, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿಯೂ ಗಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಬಹುದಾದ ಹಾಡುಗಳು ಅವು. ಅವುಗಳಲ್ಲೊಂದು lyrical beauty,  ಸುಂದರ ಕಂಠ ಇದೆ. ಉತ್ತಮ ಸಂಯೋಜನೆಯಿದೆ.  

ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಕಾರಗಳಿಗಿಂತ ಹೊರತಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನೂ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಿನೆಮಾ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾಧುರ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕಬಹುದು. Romance ಕಾಣಬಹುದು. ಅಲ್ಲೊಂದು soul searching ಇರಬಹುದು. ವಿಷಾದ ಬರಬಹುದು.  ಅವುಗಳಿಗೆ (ಒಳ್ಳೆಯದಿದ್ದಲ್ಲಿ) ನಮ್ಮದಾಗುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ.  

ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟರೆ, ಮತ್ತದೇ ಅಕ್ತರ್, ಗುಲ್ಜಾರ್ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಸೂನ್ ಜೋಷಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬ ನಿರಂಜನ್ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ದೊರಕುತ್ತಾನೆ ಈ ಹೊಸ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ. ಅವರ ಜೊತೆ ಇಂದಿನ composerಗಳು ಹಾಗೂ finally ಹಾಡನ್ನು ನಮಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಗಾಯಕರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ.     ಓರೆ ಮನವಾ ತು ತೊಹ್ ಬಾವರಾ ಹೈ… ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ‘ಇಕ್ತಾರಾ’ ಹಾಡಿರಬಹುದು, ಡೆಲ್ಲಿ 6ನ ‘ಭೋರ ಭಯಿ..’ ಎಂಬ ಗೀತೆಯಿರಬಹುದು, ವಿಭಿನ್ನ ಹಾಗೂ ಯಶಸ್ವಿ ಪ್ರಯತ್ನವಾದ ‘ದಿಲ್ ತೊಹ್ ಬಚ್ಚಾ ಹೈ ಜಿ..’ ಇರಬಹುದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಡುಗಳಾಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಲಕ್ಷಣವನ್ನೂ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. 

ಸಜದಾ (Worship) ಹಾಡನ್ನೇ ನೋಡಿ.  ನಿರಂಜನ್ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷವಾಗಿ ಹಾಡನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ.  S E L  ಸಂಯೋಜಿನೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಟಚ್ ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಂತರದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಬಣ್ಣ/ಗರಿ  ಕೊಡುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದು – ರಾಹತ್ ಫತೆ ಅಲಿ ಖಾನ್, ಶಂಕರ್ ಮಹಾದೇವನ್ ಹಾಗೂ ರಿಚಾ ಶರ್ಮಾ.  

ಹಳೆಯ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ಒಂದಿಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಹೊಸ ಹಾಡುಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಆಯ್ದ ಹತ್ತು ಹಾಡುಗಳು repeat ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ.

ಅಕ್ಷಯ ಚಿತ್ರಗಳು

ಅಕ್ಷಯ್ ನನಗೆ ಹತ್ತಿರದ ಪೋರ.  ಕಾರ್ತೀಕ್ ಕೂಡಾ.  ಒಬ್ಬ ನನ್ನೂರಿನ ಬಲಬದಿಯಿಂದ ಬಂದವನಾದರೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮ ಎಡಬದಿಯ ಊರಿಂದ ಬಂದವನು.  ಇಲ್ಲಿ, ಎಡ ಬಲ ಇಲ್ಲದ ಬೆಂದಕಾಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಊರಿನವರು! ಅಕ್ಷಯ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದರೆ ಕಾರ್ತೀಕ್ ಸುಂದರವಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಂತೆ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡುವವರು. ಬಿಡಿ, ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಬಹಳಷ್ಟಿದೆ. ಅವೆಲ್ಲ ‘ಖಾಸಬಾತ್’ಗಳು.  ನಾನು ಹೇಳಿಯೇ ತಿಳಿಯಬೇಕಿಲ್ಲ ಅದೆಲ್ಲ. ಇವತ್ತಲ್ಲ ನಾಳೆ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತೆ…
ವಿಷಯ ಏನಪಾ ಅಂದ್ರೆ, ಈ ಅಕ್ಷಯ ಒಂದು – ಒಂದಲ್ಲ ಐದಾರು – ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದ. ಆ ಎಲ್ಲ ಚಿತ್ರಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಯಿತು.  ನಾವು ಆರೆಂಟು ಜನ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹರಟಿದ್ದೂ ಆಯಿತು.  ಹರಟೆಯ ನಡುವೆ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಹೊಗಳಿದ್ದೂ ಆಯಿತು..  ಚಿತ್ರ ಇಲ್ಲಿದೆ:
ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮುಗಿಯಬೇಕಿದ್ದುದನ್ನು ಕಾರ್ತೀಕ ಮುಂದುವರೆಸಿದ.  ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಶಾಯಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡವನಂತೆ ಪದ್ಯವೊಂದನ್ನು ಬರೆದು ಜಿ-ಮೇಲಿಸಿ ಹೇಗಿದೆ? ಅಂದ.  ಇದು ಅದಲ್ಲ, ಅದು ಇದಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತ ನಾನೂ ಒಂದು ಕೈ ನೋಡೋಣವೆಂದು ನಾಲ್ಕಕ್ಷರ ಗೀಚಿಬಿಟ್ಟೆ..   ಕಾರ್ತೀಕನ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ:
ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಶಾಯಿ
ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ ತಾಯಿ…

ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ
ಅರೆ ಕುಡಿದ ಕಾಫಿ ಲೋಟ
ಮುಖದ ಎಳೆಯ ಗೆರೆ
ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು ಜಾಮಿನ ಹೆದ್ದಾರಿ

ಭೂಪಟದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ ಮಗು
ಲೇಔಟಿನ ಗೆರೆಗಳೇ ಅಮ್ಮನ ಸಾಂತ್ವನ
ಚಾಚಿದ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ
ಎಕರೆಗಳು
ಬೊಗಸೆಯೂ ಮೇಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಗುತ್ತಿಗೆಗಿದೆ

ಅದೇನು ಅವಕಾಶದ ಕೈಯೋ
ಆಕಾಶದ ಕೈಯೋ
ಬಸಿರೇ ಒಡೆದು ಬಡಬಡಿಸುವಂತೆ
ನೆತ್ತರಿಗೆ ಹಸಿರು, ನೀಲಿ, ಹಳದಿ ಬಣ್ಣ ಸಿಕ್ಕಂತೆ
ಬೆರಳಿಗೆಲ್ಲ ಬಿಳುಪಿನ ಹೊಳಪು
ಕೊಳೆ ಕೊಳೆ ಉಗುರಲ್ಲಿ
ಹೊಳೆಯುತಿದೆ ಹಾಲು
ಬಣ್ಣದ ಚಂದ್ರನಂಚು
ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಶಾಯಿ
ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ ತಾಯಿ…

ಒಂದೇ ಬಿಂದುವಿನಿಂದ
ಹರಿದ ರೇಖೆಗಳು
ಹರಿದಿವೆ, ಬೆಸೆದಿವೆ
ಮತ್ತೊಂದು ಕೂಡಿಕೊಂಡು
ಮಗದೊಂದು ಹರಿದುಕೊಂಡು
ಎಲ್ಲವೂ ಹರಿಚಿತ್ತ
ಕ್ಷಣಕೆಲ್ಲ ಪರಚಿತ್ತ

ಬೇಡುತ್ತಿವೆ ಕೈಗಳು
ಉರುಳಬೇಡ ಹೊರಳಬೇಡ
ಚಪ್ಪಟೆಯಾದೀತು ಭೂಪಟ
ಬೀಳುತ್ತಿದೆ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಕನಸು
ಚಾಮರ ಬೀಸಿದಂತೆ ಗೂಗಲ್ ಮ್ಯಾಪು

ಹುಡುಗನ ಕಣ್ಣಿನ
ಗಾಜಿನ ಲೋಟ ಒಡೆದು
ಕಾಲವಾಗಿರುವುದು
ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಸತ್ಯ

ಅಕ್ಷಯನ ಚಿತ್ರಗಳು, ಕಾರ್ತೀಕನ ಬರಹಗಳ ಜೊತೆಗೆ ನಾನು ಗೀಚಿದ ಸಾಲುಗಳೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಈಗ ಮಯೂರದಲ್ಲಿವೆ. ಜೊತೆಗೆ ನಾಕು ಮಾತುಗಳು.  ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ, ಅದರ ಜೊತೆಗಿನ ಸಾಲುಗಳಿಗೆ ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಸಿಗಲಿ.  ನನ್ನ ಗೀಚುವಿಕೆಯ ಫಲ ಇಲ್ಲಿದೆ.

ಈ ಶಹರದ ಅಂಗೈಯೊಳಗೆ

ಒಡಲ ಜೀವದ ಜಾಲ
ಹಿಡಿದಿಟ್ಟ ಹೊಕ್ಕಳ ಬಳ್ಳಿ ಹರಿದು
ಪಿಳಿಗುಡುತ್ತ ಪಡೆದ ಅಂಗೈ ಆಸರೆಯಲ್ಲಿ
ಮೊದಲ ಉಸಿರು ಮೊದಲ ಅಳು
ಮೊದಲ ನೋಟ ಮೊದಲ ಮಾಟ
ಅಂಗೈಯಿಂದ ಅಂಗೈಗೆ ಬದಲಾಟ

ಕೈ ಮಿಲಾಯಿಸಿ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ನಕ್ಕು
ಅಸಂಖ್ಯ ರೇಖೆಗಳ ರಸ್ತೆಯಂತಿರುವ
ಅಂಗೈ ತುಂಬಾ ಸಿಹಿಯಿಟ್ಟು
ಸೆಕೆಂಡೂ ಬಿಡದೆ ಬರೆಸಿಟ್ಟ ಜಾತಕ
ಈಗಲೇ ಭವಿಷ್ಯ ನೋಡುವ ತವಕ

ಬಿಗಿದ ಮುಷ್ಟಿಯೊಳಗೆ
ಬಂಧಿಯಾಗಿರುವ ಭವಿಷ್ಯದ ಗೆರೆ
ಬಿಡಿಸಿ ನೋಡಬೇಕು ಕೂಡಲೇ

ಅಕೋ, ಆಗಲೆ ಶುರು ಅಲ್ಲಿ
ಇದು ನನ್ನಂತೆ ಇದೆ ನಿನ್ನಂತಲ್ಲ
ಕಣ್ಣು ಮೂಗು ಹುಬ್ಬು ಎಲ್ಲ ತಿದ್ದಿಟ್ಟಂತೆ
ಇದರ ಹೆಸರು ’ಹ’ದಿಂದಲೇ ಶುರುವಾಗಬೇಕು
ಚೈಲ್ಡ್ ಪ್ಲಾನಿನ ಮೊತ್ತ ಇಷ್ಟೇ ಇರಬೇಕು

ಇದೇ ಶಹರದ ಅಂಗೈಯೊಳಗೆ
ಹರಡಿದ ಅಸಂಖ್ಯ ರೇಖೆಗಳ ನಡುವೆ
ನಿರಂತರ ಚಲಿಸುವ ಜೀವಗಳ ಸಾಲಿಗೆ
ಅಪರಿಮಿತ ಸಂತೊಷದ ಪಾಲಿಗೆ
ಸೇರುತ್ತಿವೆ ಈ ಎಳೇ ರೇಖೆಗಳು
ಬಲಿತು ಉಪ ರೇಖೆಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಡಲಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು

ಇವುಗಳ ನಡುವೆಯೇ ಇವೆ ನೋಡಿ
ಶಹರದ ಅಂಗೈ ಹುಣ್ಣಿನಂತೆ
ಯಾರದೋ ತಪ್ಪಿಗೆ ತಾವು ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತ
ಸಂಕೀರ್ಣ ರೇಖೆಗಳ ಬೆರಳ ತುದಿಯ
ಉಗುರ ಕೆಲ್ಲು ತೋರಿಸುತ್ತ
ಮತ್ತೆ ಹೊಕ್ಕಳ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಅರಸುವ
ಅನಾಮಿಕ ಎಳೆಯ ಪಾದಗಳು

ಎಲ್ಲ ಕಡೆದಿಟ್ಟಂತಿದೆ
ಕಣ್ಣು ಹುಬ್ಬು ಮೂಗು ಮೈಮಾಟ..
ಇದು ಥೇಟು ನಿನ್ನಂತೆ ಅನ್ನುವವರು ಮಾತ್ರ
ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ

ಸೋತು ಹೋಗಿವೆ
ಬಲಿಯುವ ಬಹಳ ಮುನ್ನವೇ
ಭವಿಷ್ಯದ ಅಸಂಖ್ಯ ಗೆರೆಗಳ ಹೊತ್ತ
ಶಹರದ ಒಳಗೆ
ಪದೇ ಪದೆ ಕಳೆದು ಹೋಗಿವೆ.

ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ

ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ – ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ.

ಆದರೆ  ಆಕೆ ಸೋತಿದ್ದಾಳೆ. ನನಗೆ ಹಾಗೂ ಆಕೆಯ ಇತರೆ ಮಿತ್ರರಿಗೂ ಸಹ ಸೋಲು ಇದು.
 
 
ಕೋಳಿ ಎಂದೇ ಕರೀತಿದ್ವಿ ಅವಳನ್ನ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ಅಥವಾ ನೀಲಿಯ ಆಸುಪಾಸಿನದೊಂದು ಜೀನ್ಸು, ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂದವೆನ್ನಿಸುವ ಬಣ್ಣದ, ಗರಿಗರಿಯಾದ ಟೀಶರ್ಟಿನಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮೊದಲು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬೆಳಗಾವಿಯ ಕೆಎಲ್ಈ ಆವರಣದಲ್ಲಿ. ಮೊದಲ ಮಾತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅದೇ ಕಾಲೇಜಿನ ಬದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪವ್ಯಾ ಎಂಬವನ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ. ಬಗಲಲ್ಲೊಂದು ಚೀಲ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಬಂದಿಳಿದಿದ್ದವರ ಪೈಕಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದರಲ್ಲಿ ಇವಳೂ ಒಬ್ಬಳು.
 
 
ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಆರು ಫೂಟು ಎತ್ತರವಿದ್ದ ನಾವು, ಐದೂವರೆಯ ಆಸುಪಾಸಿನ ಉದ್ದವಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯರ ನಡುವೆ ಐದಕ್ಕೂ ಚೂರು ಕಡಿಮೆಯೇ ಇದ್ದ ಈ ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ – ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ – Centre Of Attraction ಆಗಿದ್ದಳು ಎಂದರೆ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಬರದ ಕ್ರಾಪ್ ಹಾರಿಸುತ್ತ ಬರುತ್ತಿದ್ದವಳು ಹೆಚ್ಚೇ ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ’Traditional’ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೊಂದಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದು ಆಕೆಯ ಕುರಿತಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿಸಿತ್ತು.
 
 
ಗುಂಡುಗುಂಡಾಗಿದ್ದ ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ತನ್ನಷ್ಟೇ ಬೆಳ್ಳಗೆ ನಗುತ್ತ, ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತ, ಒಮ್ಮೊಮೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಿಗದೆ ಯಾವುದೋ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದವಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇ ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಮೃದು ಮಾತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ದ ನಗು. ಆವತ್ತಿಗೆ ನಾನಿರುತ್ತಿದ್ದ ಭಾಗ್ಯನಗರದ ಮನೆಗೆ ಖಾಯಂ ಅತಿಥಿ ಆಕೆ. ಅಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ಕನಿಗೂ ಹತ್ತಿರಾಗಿದ್ದಳು. ಪಟ್ಟಾಗಿ ಓದಲು ಕುಳಿತರೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬೇಕಷ್ಟು ಜಾಗವಿದ್ದ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಟ ನಾಲ್ಕೈದು ಜನ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲೇ ಊಟ. ಅಲ್ಲೇ ಓದು. ಅಲ್ಲೆ ಹರಟೆ. ಅಲ್ಲೆ ನಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರ ಪೈಕಿ ಓದುವುದೊಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡದಿರುತ್ತಿದ್ದವನು ನಾನೊಬ್ಬ ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ನಾನು ಉಳಿದೆಲ್ಲವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನೋಟ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಉಳಿದಂತೆ ನನಗೆ ನನ್ನದೇ ಆದ ಹತ್ತು ಹಲವುಗಳಿದ್ದವು!! ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಈ ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿಯೇ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.
 
 
ನಾವು ನಾಲ್ಕೈದು ಜನ ಒಟ್ಟಿಗೆ – ಬುಡಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ – ಓದುವಾಗೆಲ್ಲ ಈ ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಜೊತೆ ಆಕೆಯ ಸಂಬಂಧಿಯೊಬ್ಬ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ವಾಸು. ಆತನಿಗೊಂದು ಕೆಲಸವಿದೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವ ಉತ್ತರವೊಂದು ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತಾದರೂ – ಆತ ಏನು, ಕೆಲಸ ಯಾವ ತರದ್ದು, ಕೆಲಸವಿದ್ದವನು ದಿನ ಪೂರ್ತಿ ಯಾಕೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟವಿತ್ತು – ವಾಸುವಿಗೆ ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ಮನಸಿತ್ತು. ಆಕೆ ದೂರವಿಟ್ಟಷ್ಟೂ ಆತ ಹತ್ತಿರಾಗುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟ.
 
 
ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವಳು. ಅಷ್ಟರ ನಂತರ ತಾನಾಯಿತು, ತನ್ನ ಓದಾಯಿತು ಎಂದು ತನ್ನದೇ ಆದ ಪರಿಧಿಯೊಳಗಿದ್ದವಳು. ಬೆಳಗಾವಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆಕೆ ಎಷ್ಟೇ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದಳು ಎಂದರೂ ಮೊದಲಿದ್ದಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೊರಟ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರ ಸಂಪರ್ಕವೂ ಕಡಿದು ಹೋದಂತಾಗಿತ್ತು. ನಡುವಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಟ್ರೈನಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಪೂರ್ತಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಎಲ್ಲಿ, ಎನು ಅನ್ನುವುದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಳೆದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಆಕೆ, ‘Toshiba’ದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಹೊರತಾಗಿ.
 
 
ಮತ್ತೆ ಸಂಪರ್ಕವಾದದ್ದು ಈಗ ಹತ್ತಿರತ್ತಿರ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ. ಬರೀ ಮಾತು, mail, Chattingನಲ್ಲೇ ವಿಷಯ ವಿನಿಮಯವಾದದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಭೇಟಿ ಇನ್ನೂ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು. ಆಕೆಗೆ ಅನುಕೂಲವಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಅನುಕೂಲವಿದ್ದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಆಕೆಗ್ಯಾವುದೋ ತೊಂದರೆ. ಎರಡು ಬಾರಿ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದವನು, ಒಮ್ಮೆ ಆಕೆಯ ತಮ್ಮನಿಗೇನೋ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಆಗಿದೆಯೆಂದೂ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆಕೆಯ ಅಪ್ಪನ ಶ್ರಾದ್ಧವಿದೆಯೆಂದೂ ಹೋಗಲಾಗದೆ ಉಳಿದೆ. ಅಪ್ಪನೂ ಹೋದ ವಿಷಯ ತಿಳಿದದ್ದು ಆಗಲೇ..
 
 
ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಅಕೆಯ ತಮ್ಮನಿಗೊಂದು ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಚೆನ್ನೈಯಲ್ಲಿ. ಈಕೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಡುವೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕಬೇಕು ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದವಳು, ಈಗ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಮಾತಿಗೂ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. Online ಬರುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ..
 
 
ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನಂಬಲೇ ಆಗದ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಿದೆ. ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲ. ಈಗಷ್ಟೇ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಮುಗಿಸಿದವಳು, ಬದುಕನ್ನೇ ಮುಗಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ಯಾಕೆ, ಏನು, ಹೇಗೆ.. ಎಂಬೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳದೇ ಉತ್ತರಗಳು ಬರುತ್ತಿವೆ. ಉತ್ತರದ ಜೊತೆ ಮತ್ತೆರಡು ಪ್ರಶ್ನೆ.
 
ಮತ್ತೆ ಸಿಗುವುದೊಂದು ವಿಚಾರ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಹಾಗೆ ಉಳಿದು ಹೋಗಿದೆ.
 
 
ಅಲ್ಲಿ, ಊರಲ್ಲಿ, ಮನೆಗೆ ಹತ್ತಿರವೇ ಇರುವ ಶಾಲೆಯ ಮಾಸ್ತರಾಗಿದ್ದ – ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೂ ಆಗಿದ್ದ – ಪೀಕೆ ನಲವತ್ತೈದಕ್ಕೇ ಬದುಕು ಮುಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದ್ಯಾವುದೋ ನಾಲ್ಕು ದಿನಕ್ಕೇ ಕೊಂದು ಬಿಡುವ ರೊಗ ಬಂದಿದೆ ಅಲ್ಲೀಗ. ಪೀಕೆ ಹೆಂಡತಿ ಹಾಗೂ ಮೂರು ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಾಗಿದೆ.
ಇಲ್ಲಿ, ಬದುಕು ನಿಲ್ಲುವಂತಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆಯಿಂದ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ. Such ruthless world this is..

ಬೆಳದಿಂಗಳ ಸಂಗೀತ

ಹೀಗೊಂದು ವಿಶೇಷವಿದೆ. ನೀವು ಬನ್ನಿ  

 @ 9986411247

ಮತ್ತೆ ಶುರು…

ಬರೆಯುವ ಹುಕಿ ಬಂದದ್ದೆ ಕೀಲಿಮಣೆ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ.  ಬೀಗ ಹಾಕಿ ಎಸೆದಿದ್ದ ಚಾವಿ ದೂರ ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗದೆ ಕಾಲ ಬುಡಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ತಿಳಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಬೇಕಾಯಿತು!!! ಪರದೆಯ ಮುಂದಿನ ಪೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಖುಷಿಯ ಹಿಂದೆ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಅಸಮಾಧಾನ ಸುಳಿದುಹೋದ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಬ್ಲಾಗಿಂಗು ಬಿಟ್ಟು ಕೆಲವಷ್ಟು ಬ್ಲಾಗುಗಳನ್ನು ಓದುವುದಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.  ಕೈಗೆ ಸಿಗದ ಸಮಯ ಹಾಗೂ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದ ನಡುವೆ ಓದಲೆಬೇಕೆನ್ನಿಸುವ ಹಲವು ಬ್ಲಾಗುಗಳು ಮಾತ್ರ ಮುಂದಿದ್ದವು. 
 
ಇನ್ನು ಗೀಚುವುದೂ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ!! ಏನೂ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಬೀಗ ಈಗ.  ಮನಸಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು (ಬರೆದು) ಬಿಸಾಕಲು ಏನು ಕಷ್ಟ? ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು?  
 
ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ಹತ್ತು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಓದಿಸಿಕೊಂಡವು. ಒಂದೆರಡು ಓಡಿಸಿಕೊಂದವು. ಮತ್ತೊಂದೆರಡು ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ ಕೆಂಪು ಹೂವು – ಕಡ್ಡಿ ಹಚ್ಚಿ ಪೂಜಾ ಸ್ಥಾನ ಸೇರಿಸಿದ್ದೇನೆ.  ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಓದು ಸರಾಗ.  ಓಡದಿದ್ದರೂ ಕನಿಷ್ಟಪಕ್ಷ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. 
 
ಪುಸ್ತಕಗಳ ವಿಷಯ ಬಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೆ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಕೆಲಸ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿದ್ದು. ಒಂದರ ಹಿಂದೊಂದು ಸಿನೆಮಾಗಳು ಸಾಲಾಗಿ ನೋಡಿಸಿಕೊಂಡವು.  ಒಂದೆರಡು ಸಿನೆಮಾಗಳು ನೋಡಿಸಿ-ಕೊಂದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಿನೆಮಾಗಳೂ ಮಾತನಾಡಿಸಿಕೊಂಡವು. 
 
ಹಾಗೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಿನೆಮಾಗಳ ’ಚಮತ್ಕಾರ’ ಹಾಗೂ ’ಬಲತ್ಕಾರ’ಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತ, ಜಸ್ಟ್ ಮಾತ ಮಾತಲ್ಲಿ ಅವರಿವರ ಜೊತೆ ಹರಟುತ್ತ, ಮೂರಲ್ಲ ಮೂವತ್ತು ಈಡಿಯಟ್ಗಳಿರಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದು ಹಾರಿಸುತ್ತ, ಇಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬ ’ಚತುರ’ನಂತವನಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಜೋಕುತ್ತ, ಒಬ್ಬ ಅಮೀರನನ್ನು-ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಗರೀಬನನ್ನೂ ಹೊಗಳುತ್ತ, ಔರೊ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಬಚ್ಚನ್ನೇ ಯಾಕಾಗಬೇಕಿತ್ತು ಅಂದವರನ್ನು ಒಪ್ಪುತ್ತ, ರಾಂಚೋಡದಾಸ್ ಶ್ಯಾಮಲ್ದಾಸ್ ಚಂಚಡ್ ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿ (ಭಾರತ ಅಂದ್ರೆ ಸರಿಯಾಗಲ್ಲ ಬಿಡಿ) ಲಕ್ಷಕ್ಕೊಬ್ಬನೂ ಸಿಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಲೆ ತಿನ್ನುತ್ತ… ನೋಡಿದ ಚ ಲ ನ ಚಿ ತ್ರ ಗಳ ಕುರಿತು ನಾಕಕ್ಷರ ಬರೆದುಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಹುಕಿ ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿತು… ಎಂದು ಬರೆದಿಟ್ಟ ನಾಕು ಸಾಲುಗಳು ಸಿಕ್ಕಿವೆ ಈಗ. ಅದನ್ನು ಹಾಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸಾಗಿದೆ. 
 
ಈಗ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಾಲುಗಳು ಹೀಗಿವೆ:
 
ಬರೆಯದೆ ಬಹಳ ದಿನವಾದ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಅಥವಾ ಜಾಗರಣೆಗೆ ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿಯೋ ಎಂಬಂತೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾನ್ಹದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಸಿಕ್ಕ ಖಾಲಿ ಸಮಯವನ್ನು ಬರೆದು ಬಿಸಾಕುವ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮೀಸಲಿಡಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಾಗ ಎದುರಿಗಿದ್ದುದು, ’ಹಾದರಗಿತ್ತಿ ಅವ್ಳು, ಹೋದ್ರೆ ಬರುದೇ ಇಲ್ಲ ನೋಡು. ಯಾರೋ ಕ್ಯಾಬರೆ ಮಾಡು ಹುಡ್ಗಿ ತಂದು ನಂಗೆ ಕಟ್ಟಬಿಟ್ಟರೆ…’ ಎಂದು ಕಂಟ ಭರ್ತಿ ಕುಡಿದು, ಊರಿಂದ ಫೋನಿಸಿ ದೂರು ಕೊಟ್ಟ ’ರಾಮ’ ಅನ್ನುವ ಆಸಾಮಿಯ ಪ್ರವರಗಳು, Comparitive Analysis ಹಾಗೂ ಕುದುರೆ ಲದ್ದಿ’ ಎಂಬ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸ ಥಿಯರಿ, ಹಾಗೂ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ನೋಡಿದ ಸಿನೆಮಾಗಳು. ಸಿನೆಮಾ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ:
ಇತ್ತೀಚಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನೂ, ಅವುಗಳ ಕುರಿತ ಬರಹಗಳನ್ನೂ ಓದಿ, ನೋಡಿದ ಎಲ್ಲ ಸಿನೆಮಾಗಳ ’ಮಿಸಳ್ಭಾಜಿ’ ನೆನಪನ್ನು ಎದುರಿಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಬಾಕಿ ಎಲ್ಲಾ ಚತುರರರಿಗಿಂತ ಇಲಿ ಹಿಡಿಯುವ ಪ್ರಸಂಗದ ’ಎಲಿಪತ್ತಾಯಂ’ ಎಂಬ ಅಡೂರ್ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣರ ಚಿತ್ರ ಎದುರು ಬಂತು. ಅದೇ ನನ್ನ ವಸ್ತು ಎಂದುಕೊಂಡರೆ, ಅದನ್ನೂ ಮೀರಿ ಇನ್ನೊಂದು ಮೂವತ್ನಾಲ್ಕು ನಿಮಿಷದ ಚಿತ್ರ ತಲೆಗೆ ಬಂತು. ಆದಕಾರಣ, ಎಲಿಪತ್ತಾಯಂ ಹಾಗೂ, Rat Trap ಎಂಬ ಅದರ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವನ್ನೂ ಮತ್ತೆಂದಾದರೂ ತಡಕಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂಬ ವಿಚಾರದೊಂದಿಗೆ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ನೋಡಿಲ್ಲವಾದರೆ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ನೀವು. ಅದರ ಕುರಿತು ಬರೆದ ನಂತರವಷ್ಟೇ ನೋಡಬೆಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ನೀವು ನೋಡಿರದ ಸಿನೆಮಾವೇನೂ ಆಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಅದು…
 
ನಾನೀಗ ಹೇಳಬೇಕಿರುವುದು ಮೂವತ್ನಾಲ್ಕು ನಿಮಿಷಗಳ ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಿನೆಮಾ ಕುರಿತು. Albert Lamorisse’ ಎಂಬ ನಿರ್ದೇಶಕ ತಾನೇ ಚಿತ್ರಕಥೆ ಬರೆದು, ತನ್ನಿಬ್ಬರು ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳನ್ನೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತಯಾರಿಸಿದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲದವರೂ ನೋಡಲೇಬೇಕಾದ ಮಕ್ಕಳ ಸಿನೆಮಾ ಅದು.  Oscar, cannes ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದ ೧೯೫೬ರ ಸಣ್ಣ ಚಿತ್ರ ಅದು. ಸಂಗೀತವಿದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಮಾತಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ, ದೊಡ್ಡವರಿದ್ದಾರೆ ಆದರೆ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಮೀರಿದ ’ಕೆಂಪು ಬಲೂನ್’ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೊಬ್ಬ ಜೊತೆಗಾರ ಹುಡುಗನಿದ್ದಾನೆ – ಪಾಸ್ಕಲ್ ಅವನ ಹೆಸರು. ತಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೊರಟ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಈ ಹೊಸ ಮಿತ್ರ, ತನ್ನಂತೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆತನಿಗೂ (ಅದಕ್ಕೂ?) ಬುದ್ಧಿಯಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಹುಡುಗನದು ಹಾಗೂ ಬಲೂನಿನದು ಆಟ. ಮನೆ, ಶಾಲೆ, ರಸ್ತೆ, ಮಕ್ಕಳು, ಅವರು-ಇವರು ಎಲ್ಲ ಬರುತ್ತಾರೆ ನಡುವೆ. ಕೆಂಪು ಬಲೂನಿನಂತೆ ಬುದ್ಧಿಯಿರುವ ’ನೀಲಿ ಬಲೂನೊಂದು’ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತದೆ.
 
ತನ್ನದೇ ಆದ ವೇಗ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಚಿತ್ರ ಕೆಲವೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ’ಹೊಡೆದಾಟ’ವನ್ನೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ. ಪಾಸ್ಕಲ್ ಹಾಗೂ ಆತನ ಬಲೂನಿನ ವೈರಿ ಹುಡುಗರಿಂದಾಗಿ ’ಕೆಂಪು ಬಲೂನು’ ತನ್ನ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಸಂಗ ಬಂದೊದಗುತ್ತದೆ. ನಿರ್ದೇಶಕನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುವುದೇ ಅಲ್ಲಿ – ಬಲೂನು ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸನ್ನಿವೇಶ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅದು ಹೀಲಿಯಂ ತುಂಬಿದ ಕೇವಲ ಕೆಂಪು ಬಲೂನು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಮರೆತು ನೀವು ಒಳಗೊಳಗೇ ಚಿತ್ರದೊಳಗೆ ಸೇರಿಬಿಡಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಖಂಡಿತ. 
 
ಪ್ಯಾರೀಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಚಿತ್ರೀಕರಣದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಬಲೂನು ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ ಸುತ್ತಲಿನ ಹಲವಾರು ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಬಲೂನುಗಳು ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದು ಆತನನ್ನು ಪ್ಯಾರಿಸ್ ಅಂಗಳದಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುತ್ತವೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ. ಮೊವತ್ನಾಲ್ಕಿ ನಿಮಿಷ ಮೂರು ನಿಮಿಷದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ.  ಇನ್ನೂ ನೋಡಿಲ್ಲವಾದರೆ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ನೋಡಿ – ’ದಿ ರೆಡ್ ಬಲೂನ್’ ಎಂಬ ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು. ಅದು ಕೇವಲ ಮಕ್ಕಳ ಸಿನೆಮಾವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಶಾಂತವಾಗಿ ಸಗುವ ಅಂದೆಂದೊ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ’ಕ್ಯಾಪಿಟಾಲಿಸಂ’ ಕುರಿತಾದ ಸುಂದರ ರೂಪಕ.
ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ದೊಡ್ದವರು ನೊಡಲೆಬೇಕಾದ ಸುಂದರ ಚಿತ್ರ – ‘The red Balloon’
 
ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ Comparitive Analysis ಹಾಗೂ ಕುದುರೆ ಲದ್ದಿ’ ಎಂಬ ವಿಷಯವಿದೆ ಹೇಳಲು.
 

ಕಣ್ಣಂಚಿನ ಕಡಲು

ನಾಗರಾಜ್ ಅಪಗಾಲ್ ಹೊನ್ನವರದ ಎಸ್.ಡಿ.ಎಮ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರು. ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬರೆದ ಕವಿತೆ -’ಜೋಡಣೆ’ ಮಯೂರ ಕವನ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಹುಮಾನ ಪಡೆದಿದೆ. ಈಗ ’ಅಭಿನವ’ ಅವರದೊಂದು ಕವನ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಹೊರತರುತ್ತಿದೆ. ಬರುವ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ’ಕಣ್ಣಂಚಿನ ಕಡಲು’ ಕೈಗೆ ಸಿಗಲಿದೆ.  

ಜೋಡಣೆ

ಈ ಬೆಡಗಿ
ಪ್ರೆಸ್ಸಿನಲಿ ಮೊಳೆ ಜೋಡಿಸುವ
ಹುಡುಗಿ

ಹೆಕ್ಕಿ ಹೆಕ್ಕಿ ನಾಲ್ಕಕ್ಷರವ ಕಲಿತು
ಈಗ ನಿತ್ಯವೂ ನೂರಾರು ಅಕ್ಷರಗಳ
ಹೆಕ್ಕಿ ಹೆಕ್ಕಿ ಜೋಡಿಸುವೀಕೆ
ಥೇಟ್ ಗೂಡು ಹೆಣೆಯುವ
ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ

ಕೈಯೊಳಗೋ
ಸದಾ ಯಾರ್ಯಾರದೋ ಹಸ್ತಪ್ರತಿ;
ತೆಗೆಯುತ್ತಾಳೆ ನಿತ್ಯ
ಯಥಾಪ್ರತಿ

ಮೂಲದಲಿ
ತಿರುವು-ಮುರುವಾಗಿ
ಅರ್ಥ ಆಕಾರವೊಂದು ಇರದ
ಈ ಮೊಳೆಗಳು ಅಕ್ಷರದ ಅಚ್ಚುಗಳಾಗಿ
ಒಂದಕೊಂದು ಸುಸಂಭದ್ದವಾಗಿ ಸೇರಿ ಶಬ್ಧವಾಗಿ
ಸಾವಿರ(ದ) ಸದ್ದಾಗಿ, ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ
ಗಿಡ್ಡ ಸಾಲಿನ ಕವಿತೆಯಾಗಿ
ದೊಡ್ಡ ಸಾಲಿನ ಕತೆಯೋ ಕಾದಂಬರಿಯೋ ಆಗಿ
ನಾ-ನಾ ಆಕೃತಿಯಾಗಿ
ನವಿರಾದ ಕೃತಿಯಾಗಿ
’ನಾದದ ನವನೀತ’ವಾಗಿ
ಪ್ರಶಸ್ತಿ-ಪುರಸ್ಕಾರ; ಹಾರ-ತುರಾಯಿ…
ಎಂದೆಲ್ಲ ಹಾರಾಡಿ
ಮನೆ ಮನೆಯ ಮಾತಾಗಿ ಹೋಗುವ ಪರಿಗೆ
ಈಕೆಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಬೆರಗು

ಇದ್ದಿಲು ವಜ್ರವಾಗುವಂತೆ…
ಥಟ್ಟನೆ ಎನೋ ಹೊಳೆದಂತೆ…
ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ:

’ಒಹ್, ಈ ಜಗದ ಅಣು ಅಣುವಿನ
ಸುಸಂಗತ ಜೋಡಣೆ, ಬರೀ ಜೋಡಣೆಯಲ್ಲ;
ಅದು ಹೊಸ-ಹೊಸ ಹುಟ್ಟಿನ
’ಜೀವಧಾರಣೆ’ ಎಂದು.

 

ನೋ..ನೋ..ನೋ.. ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಎಂದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ

ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬ್ಯಾಟು ಹಿಡಿದಾಗ ನಾನು ಆ ಬ್ಯಾಟೆಂಬ ಬ್ಯಾಟಿಗಿಂತ ಸಣ್ಣಗಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಊರಿನ ಲಾರ್ಡ್ಸ್’ನಲ್ಲಿ Second Wicket Keeper. ಹಿಂದೆ ಬಂದ ಬಾಲನ್ನು ಹೆಕ್ಕುವುದಷ್ಟೆ ನನ್ನ-ನನ್ನಂತವರ ಕೆಲಸ. ಅಲ್ಲಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೂರು ಗೂಟದ ಮುಂದೆ ಬ್ಯಾಟು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲುವ ಅವಕಾಶವಾಯಿತು. ಬಲಗೈ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಂದು ಎದುರಿದ್ದವನಿಗೆ ಆರು ಬಾರಿ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಆಡಿಸುವಂತಾಯಿತು. ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದ ಬ್ಯಾಟಿನಿಂದ ಹೊರಟ ’ಒಲಂಪಿಕ್’ ಬಾಲು! (ಬಾಲ್?) ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುವ ಮೊದಲು ಕೈಸೇರುವಷ್ಟು ಅಭ್ಯಾಸವಾಯಿತು… ಹಾಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಎಂಬ ಆಟದ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಒಂದನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಲಾರ್ಡ್ಸ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಖಾಕಿ ಚಡ್ಡಿಯ ಬಾಗಿಲು ಯಾವತ್ತೂ ತೆರೆದೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಆಡುವಾಗ ಸಹ!
 
ವಿಷಯ ಅದಲ್ಲ. ನಾನು, ನನ್ನಂತವರು, (ಕೆಲವು ಹುಡುಗಿಯರೂ ಸಹ ಈ ಬ್ಯಾಟು ಹಿಡಿಯುವ, ಗೇರು ಮರಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆಯುವ ಮುಂತಾದ ವಿಫಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲವಾ?) ಮತ್ತು ಆಟದ ಕುರಿತು ಆಸಕ್ತಿಯಿರುವವರು ದಿನದ ಕೆಲವು ಸಮಯವನ್ನು ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮೀಸಲಿಡುವುದು ಯಾವ ದೊಡ್ದ ಸುದ್ದಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಆರು-ಏಳನೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಆಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆ ಯಾವತ್ತಿಗೆ ಮುಗಿಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಅವರವರ ಆಸಕ್ತಿ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದ ವಿಷಯ. ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ವಾರಾಂತ್ಯ ಹಾಗೂ ವರ್ಷಕ್ಕೆರಡು, ಮೂರು Tournamentಗಳ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ನೇರಾನೇರ ಸಂಬಂಧ. ಆದರೆ Highest Level ಆಟದ ಕುರಿತಾದ ಮಾತು, ಚರ್ಚೆ, ಅಂಕಣ, ಓದು, ಅಂಕಿ-ಸಂಖ್ಯೆ.. ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಮಿತಿಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಷ್ಟು ಬೆಳೆದಿದೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಎಂಬ ದೈತ್ಯ! ಆಟ. ಆಟಗಾರರು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸುತ್ತಲಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯ ಅದು.
 
ಒಬ್ಬ ಸೆಹವಾಗ್, ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್, ದ್ರಾವಿಡ್, ಧೋನಿ, ಅಥವಾ ಒಂದು ಟೀಮ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನಮಗೆ ಅವರನ್ನಷ್ಟೇ ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಮುಗಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಇಂದಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ: ಇಂದಿಗೆ ಅಂಕಿ ಅಂಶದ ಪ್ರಕಾರ ನಂ ೧ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ನಮಗೆ, ನಾಳೆ ಆಫ್ರಿಕ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಹೇಗೆ ಗೆದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಸೋತರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ ಕುತೂಹಲವಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವೂ ಇದೆ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ವಿಚಾರ ’ಇವತ್ತಿಗೆ’ ನಿಲ್ಲದೆ ’ಮುಂದೆ’ ಹರಿಯುತ್ತದೆ! ಆದರೂ ಆಟ ನಡೆಯುವ ಸಮಯವನ್ನಷ್ಟೇ ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅಂದಿನ ವಿಶೇಷತೆ, ಟೀಮು, ಆಟಗಾರರು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಷ್ಟೇ ನೊಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನೂ, ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನೂ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರೆ ಅದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಎಂಬ ಆಟಕ್ಕಿರುವ ಜನರನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಮಾತ್ರ. ಅದನ್ನು ಟೀವಿ, ಸ್ಟೇಡಿಯಮ್ಮು, ಐಸಿಸಿ, ಬಿಸಿಸಿಐ ಮುಂತಾದವುಗಳೂ, ಮೋದಿ, ಬೋಗ್ಲೆ, ಶಾಸ್ತ್ರಿ… ಮುಂತಾದವರೂ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಷ್ಟೆ.  ಅದರಿಂದಾಗಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟಿಗೊಂದು ಹೊಸ ರೂಪ ಬಂದಿದೆ. ರೂಪವತಿಯರು ಸಹ ಬಂದು ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಬರಲಿ ಬಿಡಿ. ಅದೂ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇವತ್ತಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ.  We need glamour too.
 
ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾತಿಗೆ ಬೇಕಷ್ಟು ಸರಕು ಇದೆ. ನಾವು No. 1 test Team.  ನಮಗೊಬ್ಬ ಗಂಭೀರ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾನೆ. ದ್ರಾವಿಡ್ ಎಂಬ ಕಲೆ ಮತ್ತೆ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣ ಹಾಕಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಮುಖದ ಕಳೆ ಮಾತ್ರ ಬೇರಾಗಿದೆ, ಆಟ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿದ್ದಂತೆ. ಲಕ್ಷಣ್ ತನ್ನ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಸೆಹವಾಗ್ ಇವತ್ತಿಡೀ ಆಡಿದರೆ? ಎಂಬ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಆತ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಧೋನಿ ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಸ್ಥ ಕುಂಬ್ಳೆಯನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತ ದಿನದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಆತನಿಗೆ ಆತನದ್ದೇ ಆದ ಬ್ಯಾಟಿಂಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ತೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ತಲೆಯಿದೆ. ಜಹೀರ್ ವಾಪಾಸು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಹರಭಜನ್ ಭಜನೆಗೆ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ?
 
ಆದರೆ, ಯುವರಾಜ್ ಇನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಇಶಾಂತ್ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಆಡಿ ಶ್ರೀಶಾಂತನಿಗೆ ಜಾಗ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಲಯದ ತೊಂದರೆ. ಓಝಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಇನೂ ಹೊಸಬ. ಒಂದುವೇಳೆ ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ಐದು ಜನರು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಆಟ ಬೆಳೆಸುವ ಅಥವಾ ಅವರನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವಂತೆ ಆಟವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಪ್ರತಿಭೆ ಇವರಲ್ಲಿದೆಯಾ? ಉತ್ತರ ಹೌದು ಅಂತಾದರೆ ನಾವು No. 1 Team ಎಂದು ಒಪ್ಪಬಹುದು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯವೇನೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತಿನ ನಮ್ಮ ಬೌಲಿಂಗ್ ತಾಕತ್ತು ಗಮನಿಸಿದರೆ ನಾವು ಅಂದಿನ ವೆಸ್ಟ್ ಇಂಡೀಸ್, ಆ ನಂತರದ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಟೀಮಿನ ಮಟ್ಟ ತಲುಪಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಕೂಡಲೇ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಒಬ್ಬ ಮಾರ್ಷಲ್, ರಾಬರ್ಟ್ಸ್, ಆಂಬ್ರೋಸ್, ವಾಲ್ಶ್ ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ನಂತರದ ಮೆಗ್ರಾತ್, ವಾರ್ನೆ ಅಥವಾ ಕೊನೇಪಕ್ಷ ಮೆಕ್’ಡರ್ಮಟ್, ಗಿಲ್ಲೆಸ್ಪಿಯವರಂಥವರೂ ಇಲ್ಲ. ಒಂದಿದ್ದರೆ ಒಂದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿಯಿರುವಾಗ ನಾವು ನಂ ೧ ಎಂದು ಒಪ್ಪುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?
 
ಹೀಗಿದ್ದೂ ನಾವು ಆ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತೇವೆ ಅನ್ನುವುದಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನಾವು ಕಾರಣರಲ್ಲ. ಒಂದು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ಮತ್ತೊಂದು ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರಲ್ಲೂ ಸಹ ನಮ್ಮೊಳಗಿರುವಂತಹುದೇ ತೊಂದರೆಯಿದೆ ಈಗ. ನಿನ್ನೆ ಗೆದ್ದವರು ಇಂದು ಸೋಲುತ್ತಾರೆ. ಇಂದು ಟೀಮಿನಲ್ಲಿದ್ದವನು ನಾಳೆ ಇರಲಾರ. ಅಥವಾ ಆತನಿಗೆ ದೈಹಿಕವಾದ ತೊಂದರೆ ಬರುತ್ತದೆ. (T20, ODI, test ಮತ್ತೊಂದು ಅನ್ನುತ್ತ ಅಷ್ಟು ಆಡಿರುತ್ತಾನೆ ಆತ) ಟೀಮಿನೊಳಗೆ, ಆಟಗಾರೊಳಗೆ ಲಯ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಇವತ್ತಿನ ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಅಕ್ಷರಶ: ಅದೇ. ಯಾವ ಟೀಮಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಗೆಲುವಿನ ಲಯವಿಲ್ಲ.
 
ಅಂದಿಗೂ ಇಂದಿಗೂ ಲಯ ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುವ ಬಹಳಷ್ಟು ಆಟಗಾರರಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವ-ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಗೆಲುವನ್ನು ತಂದುಕೊಡಬಲ್ಲವರು. ಆಟಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ರೂಪ, ಸೌಂದರ್ಯ, ಸೆಳೆತ ಕೊಡುವವರು. ಮಾನ್ಯತೆ ತಂದುಕೊಡುವವರು. ಆದರೆ ಅಂತವರು ಒಂದೇ ಟೀಮಿನ ಎಲ್ಲಾ ವಿಭಾಗಳಲ್ಲೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಮೊದಲು ಆಗಿಹೋದ ಶ್ರೇಷ್ಟ ಟೀಮುಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆ. ಅದು ಇವತ್ತಿನ ತೊಂದರೆ. ನಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಒಬ್ಬ ಸೆಹವಾಗ್ ಮುನ್ನೂರರ ಅಂಕೆ ದಾಟಿದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಗೆಲುವಿನ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಬಹಳಷ್ಟು ಕಾಣಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ, ಆತ ಮೂವತ್ತೂ ದಾಟದಿದ್ದರೆ? ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಸೆಹವಾಗ್ ಆಟ ಬೇಕು. ಬೌಲರ್ ಒಬ್ಬನ ಐದು ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿಕೆಟ್ಟಿನ ಸಾಧನೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ. (ಮುರಳಿಯ ಪರಿಸ್ಥಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ) ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಪೂರೈಸಿ ಇನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಹುಡುಗನಂತೆ ಆಡುವುದು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ. ದ್ರಾವಿಡ್ ಕಲಾತ್ಮಕತೆಯನ್ನು ಬೋಗ್ಲೆ ಹಾಗೂ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಬಣ್ಣಿಸಿದರೆ ಆಟ ಇನ್ನೂ ಕಳೆಗಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಅದು ನಿಜವೂ ಹೌದು. ಆದರೆ, ಅದೊಂದೇ ಶ್ರೇಷ್ಟ ಟೀಮೊಂದರ ಲಕ್ಷಣವಾ? ಶ್ರೇಷ್ಟ ಆಟಗಾರರ ಲಕ್ಷಣವಾಗಬಹುದು ಅಷ್ಟೆ.
ಇತ್ತೀಚಿನ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್, ದ್ರಾವಿಡ್, ಗಂಭೀರ್ ಹಾಗೂ ಸೆಹವಾಗ್ ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್ ನೋಡಿ, ನಾವು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನಂ. 1 ಆದ ನಂತರ, ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸೆಹವಾಗ್ ಕುರಿತ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಹಾಗೂ ಅಂಕಣಗಳನ್ನು ಓದಿದ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟು ಹೇಳದೇ ಇರಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
 

ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕುರಿತಾಗಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಬರಹಗಳು ಓದುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಬರವಣಿಗೆಯೂ ಸಹ ಲಯಬದ್ಧ ಆಟದಂತೆ. ಆದರೆ, ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಪ್ರತಾಪ್ ಬರೆದ ಸೆಹವಾಗ್ ಕುರಿತ ಅಂಕಣ ಅದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಸೆಹವಾಗ್ ತನ್ನ ವಿಕೆಟ್ ದಾನ ಕೊಟ್ಟಂತೆ. ಅವರು ಕ್ರಿಕ್’ಇನ್ಫ಼ೋ ಹೆಸರು ಹೇಳಿಕೊಂಡೇ ಬರೆದಿದ್ದಾರಾದರೂ, ’ತಿಕ, ಗೂಸಾ’ ಇತ್ಯಾದಿ ಶಬ್ಧಗಳನ್ನು ಯತೇಚ್ಚವಾಗಿ ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ. ಯಾಕೆ ಹಾಗೋ?  ಅವರು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕುರಿತಾಗಿ, ಸೆಹವಾಗ್ ಕುರಿತಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ಬರೆಯಬಹುದಿತ್ತು.  ಇಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ತುಣುಕಿದೆ ನೋಡಿ:

Tendulkar has been an integral part of your career. What’s you favourite Tendulkar innings?

When he was there in Multan during my first triple-century. Because I batted the full day with him. He always likes to chat and can get serious and caution you not to hit unnecessary shots. During that innings he told me, “If you try to hit a six I will hit you on the bum.” He gave me a simple example – about my Melbourne innings  in 2003, when I tried to hit a six on 195 and got out. Till then India were in a good position, but after that we couldn’t make a big score and we lost the Test. So he made me realise my mistake. That is why I didn’t hit sixes in Multan, but when I was near 300 I told him that I was going to hit Saqlain [Mushtaq] and he could hit me on my bum!

ಇದನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಪ್ರತಾಪ್ ಬರೆದುದನ್ನೂ ಸಹ ನೋಡಿ. (VK, Sat,5th Dec’2009)  

ಅಂಕಣಕಾರರಿಂದ ಉತ್ತಮ ಬರಹದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುವುದು ತಪ್ಪಾ?

Categories: ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು:, ,